ΦΩΤΙΕΣ ΣΤΗΝ ΠΑΡΝΗΘΑ !!!

Δεν γνωρίζουμε εμείς σήμερα το τι θα γραφτεί στην ιστορία μετά από χρόνια… Θέλω να πω πως δεν γνωρίζουμε εάν η 29η Ιουνίου 2007 θα γραφτεί στην ιστορία ως η αποφράδα ημερομηνία που στέρησε από τους κατοίκους του λεκανοπεδίου της Αττικής το τελευταίο πράσινο!

Και πώς θα γραφτεί δηλαδή; Αν – υπόθεση εργασίας κάνω – αν είχα μια εφημερίδα, τι θα έγραφα ως τίτλο; «Κάρβουνο η Πάρνηθα», «Στάχτη το βουνό», «οικολογική τραγωδία» και άλλα τέτοια μακάβρια… Μα, μακάβριο είναι από μόνο του το θέμα! Όταν μαθαίνεις πως ένα δάσος καίγεται, είναι από μόνη της μια είδηση εξαιρετικά δυσάρεστη. Όταν όμως βλέπεις ιδίοις όμμασι τη φωτιά στο ωραιότερο βουνό από το μπαλκόνι σου, τότε δεν βρίσκεται λέξη για να αποδοθεί το συναίσθημα… Μακάβριο; Τερατώδες; Αποτρόπαιο; Εφιαλτικό; Ανατριχιαστικό; Επαίσχυντο;

Δεν είναι η στιγμή της κατά μέτωπο επίθεσης σε υπεύθυνους και σε πολιτικές που επέτρεψαν επί χρόνια να ανδρωθεί το οικοδομικό πλιάτσικο στα βουνά, καθώς και στις πολύχρονες ευθύνες. Είναι η στιγμή, οι μέρες, οι ώρες, που θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε το σημαντικότερο: τι ζωτικό χάθηκε… Να νοιώσουμε πως το λεκανοπέδιο ορφάνεψε και πως αυτό δεν είναι ένα σχήμα λόγου. Δάσος, δρυμώνας, φυσικός πλούτος, σημαντικός πνεύμονας, που έδινε οξυγόνο στην πόλη.

«Η Πάρνηθα ήταν το κλιματιστικό της Αθήνας» υποστήριξε ένας επιστήμονας από κάποιο ραδιόφωνο. Ας το πάρουμε απόφαση πως όλα αυτά θα πρέπει να τα νοιώσουμε ως άμεση απειλή για τη ζωή μας. Πως είμαστε φτωχότεροι και τώρα, οι βροχές θα μας πλημμυρίζουν πιο εύκολα, οι θερμοκρασίες θα είναι ακόμα πιο έντονες, πιο ανυπόφορες.  Ο ζωοφόρος ορίζοντας θα πάψει πλέον να μας δίνει το οξυγόνο που έχει ανάγκη η πόλη.

Με ποιο τρόπο μπορούμε να ξορκίσουμε το κακό όταν η πόλη θρηνεί; Ομολογώ πως βλέποντας τις φωτιές της Πάρνηθας από το μπαλκόνι μου και από την τηλεόραση, ένιωσα την ανάγκη ενός ιδιότυπου θρήνου. Σαν από εκείνον που σου έρχεται σε κηδεία φιλικού –κοντινού προσώπου για την αξία του, που το χάνω για πάντα… Ήταν η στιγμή που δεν είχα καμία αντίρρηση να δακρύσω μπροστά στο μελαγχολικό θέαμα…

Είπα πως θα μεταφέρω αυτούσιο το θρυμματισμένο μου συναίσθημα στην εκπομπή μου, εδώ, στο Τοπίο μυστικό, στον 9,84, στους ακροατές, και δεν έχω καμία διάθεση να το ισορροπήσω με ολίγον από χαρούμενα τραγουδάκια της Κυριακής, για να περάσει η ραδιοφωνική μου ώρα «ευχάριστα». Το καμένο τοπίο δεν μου ανοίγει κανένα παράθυρο ώστε να ελευθερώσω την ψυχή μου προς άλλες κατευθύνσεις. Με λίγα λόγια, κάνω το αυτονόητο: θρηνώ το καμένο βουνό, όπως θρηνώ πρόσωπα, μνήμες και συναισθήματα…

Το θέαμα του καμένου βουνού από το μπαλκόνι μου θύμιζε τον Νέρωνα που έβλεπε τη Ρώμη να καίγεται, όπως λέει η ιστορία. Αυτάρκης εγώ, είχα στη διάθεσή μου ένα μακρινό ζωντανό θέαμα, ένα πλάνο του καμένου βουνού από το μπαλκόνι μου, σαν κινηματογραφική ταινία και ένα κοντινότερο που το έβλεπα από την τηλεόραση! Ένα θέαμα όμως που ήξερα πως δεν είναι σκηνοθετημένο, δεν είναι γραμμένο σε ένα σενάριο, δεν αποτελεί επινόηση κάποιου συγγραφέα και σκηνοθέτη. Δεν είναι ένα ψέμα.  Το θέαμα αυτό ανήκει στην πραγματική ζωή, στην ίδια τη στιγμή που το έβλεπα τρομοκρατημένος. Ένα απίστευτο και όμως αληθινό γεγονός της ζωής. Ήμουν μάρτυρας του πιο μελαγχολικού θεάματος που –το γνωρίζουμε όλοι- μας ντροπιάζει  και μας συρρικνώνει την όποια ελπίδα για ό,τι εννοούμε «ποιότητα ζωής». Φτωχαίνει την πόλη και αφαιρεί τους χυμούς της. Θα έπρεπε να μας κάνει να ντρεπόμαστε που «επιτρέψαμε» και πάλι στους οικοπεδοφάγους να κάψουν τη γη μας. Αυτό που φοβάμαι είναι πως όλοι εμείς που βλέπουμε το θέαμα της καμένης Πάρνηθας και τον ορίζοντα να σκεπάζεται από καπνό, μαυρίλα και στάχτη, δεν βρίσκουμε όλα αυτά, αιτίες για να ταρακουνηθούν οι συνειδήσεις! Να πω πως ο λαός αυτός έχει ανάγκη από ένα τρανταχτό σοκ για να αφυπνιστεί από τη ραστώνη και από την αίσθηση πως όλα όσα συμβαίνουν δεν τον αφορούν; Αφορούν μόνο «τους άλλους». Όλους όσοι βρίσκονται πίσω από θεσμικούς θώκους, πρωτοκλασάτους διευθυντάδες και γιάπηδες της πολιτικής; Τι να περιμένουμε άραγε για να ταρακουνηθούμε; Εάν αυτός ο πολύχρονος αφανισμός των δασών και η οικοπεδοποίηση των βουνών δεν είναι αιτία μιας αφύπνισης, τότε τι περιμένουμε; Πώς είναι δυνατόν να παραμένουμε εγκλωβισμένοι στο τρίπτυχο: «δεν ξέρω –δεν βλέπω – δεν ακούω»;

Οι φωτιές στην Πάρνηθα είναι βαρύ πλήγμα στην ίδια τη ζωή όσων ζουν στην ευρύτερη πόλη της Αθήνας. Πλήττει όλα και όλους. Μαζί με τις φωτιές του Πηλίου (και ο κατάλογος είναι αμέτρητος) μπορούμε να μιλάμε για «εθνική καταστροφή» που συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας, αλλά που δύσκολα το ομολογούμε. Η Πάρνηθα δεν ήταν απλώς ένα βουνό. Ήταν ένας εθνικός Δρυμός! Από εκείνα που αν τα χάσεις, χάνεσαι. Ήταν ένας …Παρθενώνας της οικολογίας του λεκανοπεδίου της Αττικής…

Βρισκόμαστε, ως λαός, μπροστά σε μια ιδιότυπη ήττα με άγνωστα προς το παρόν πισωγυρίσματα. Ο αφανισμός του φυσικού πλούτου, (δάση- νερά, πηγές, οξυγόνο, ζωικό βασίλειο) είναι πισωγύρισμα της ίδιας της ιστορίας μας και θα έπρεπε να είναι αιτία για κραυγή απελπισίας! Λυπάμαι αλλά δυστυχώς αυτή την κραυγή δεν την περιμένω. Η συρρίκνωση του φυσικού πλούτου ολόκληρης της χώρας, εδώ και δεκαετίες, δεν προκάλεσε το αναμενόμενο σοκ, δεν ταρακούνησε τις συνειδήσεις! Γιατί να το κάνει τώρα; Πολύ φοβούμαι πως είμαστε πλέον θεατές της γήρανσής μας…

Νότης Μαυρουδής
(1/7/07)