Ο π.π. προβάλλεται πλέον ως το ζητούμενο αυτής της προεκλογικής περιόδου και - ομολογώ- ξαφνιάζομαι όταν ακούω πως «ο ελληνικός λαός απαιτεί από τους υποψήφιους να συμπεριφερθούν με πολιτικό πολιτισμό»! Για άλλη μία φορά έψαχνα να βρω το νόημα των λέξεων σε μία περίοδο που, τόσο η λέξη «πολιτικός» (με την έννοια των ιδεών), όσο και η λέξη «πολιτισμός» (με την έννοια της αισθητικής και της καλλιέργειας), με κάνουν να νοιώθω πως … «υποφέρουν» κάτω από το βάρος ενός τυφλού ανταγωνισμού της κατάκτησης εξουσίας από τα δύο μεγάλα κόμματα.
Έχουμε την τηλε-εικόνα μπροστά μας. Είμαστε αυτόπτες μάρτυρες μιας αισθητικής όπως έχει δημιουργηθεί, της πολιτικής αγοράς, του πολιτικού γίγνεσθαι της εποχής μας! Τα κουκιά είναι μετρημένα. Και πώς θα μπορούσε αυτή η εικόνα να είναι διαφορετική; Παλαιοί, νέοι και νεότεροι πολιτευτές, έχουν στη διάθεσή τους πλήθη αλαλλάζοντα, πρόθυμα να ζητωκραυγάσουν και να …δοξάσουν τους παλαιούς, τους νέους και τους νεότερους ηγέτες…
Πολύ σωστά, ένας ομιλητής σε κάποια τηλεοπτική εκπομπή, υποστήριξε πως ο π.π. δεν μπορεί να περιοριστεί στο μαρούλι που είναι ακριβό αλλά να
ασχοληθεί σοβαρά με την μόλυνση του μαρουλιού από τους ψεκασμούς των φυτοφαρμάκων και με το δηλητήριο που βάζουμε μέσα στον οργανισμό μας από την κατανάλωση… Έτσι μόνο ο π.π. θα έχει νόημα ως ζητούμενο για έναν γόνιμο προβληματισμό και όχι αναμασώντας αφηρημένα και ανούσια τόσο σοβαρές έννοιες.
Η προεκλογική περίοδος, ανέκαθεν δημιουργούσε στην Ελλάδα ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα λόγω ανταγωνισμού. Αυτό δεν είναι κακό οπωσδήποτε. Προγράμματα, εξαγγελίες, διεκδικήσεις, εκτίθενται από τα κόμματα διεκδικώντας την ψήφο του πολίτη. Μέσα σ’ αυτή την ανάγκη δημιουργούνται οι υπερβολές και –τις περισσότερες φορές- ανεξέλεγκτες καταστάσεις. Αν ανατρέξει κανείς στην ιστορία των ελληνικών προεκλογικών περιόδων, θα διαπιστώσει πως ο π.π. ήταν παντελώς απών!!! Στις περισσότερες περιπτώσεις έπεφτε το ξύλο της αρκούδας, με μερικές δολοφονίες, με βία, με νοθευμένες και παράνομες διαδικασίες και με άλλα τινά… Στην ουσία, μέσα από αυτά τα επεισόδια, υπέβοσκε ο δικός μας, ο ελληνικός π.π… Για παράδειγμα, η διαφορετική συμπεριφορά σήμερα των Ελληνικών, από των Τουρκικών και από των Ελβετικών προεκλογικών συμπεριφορών, οφείλεται στην διαφορά πολιτικού πολιτισμού των δύο αυτών χωρών.
Βεβαίως κάνουν καλά οι σημερινοί τηλε-υποψήφιοι που- έστω χωρίς να το πιστεύουν- προβάλουν το αίτημα, αυτή η προεκλογική περίοδος να διακριθεί για τον π.π. των κομμάτων. Ας αναρωτηθούμε αν αυτό είναι εφικτό να γίνει με μία τηλεόραση που έχει μπει διψασμένη για θεαματικότητες πάση θυσία, που ο καθημερινός τύπος ακολουθεί το δικό του παιχνίδι επιβολής εξάρτησης, που ο δικομματισμός εκμεταλλεύεται και πάλι την κοινωνική συγκυρία και οι πολιτικές ιδέες απουσιάζουν από το τοπίο… Ας πούμε λοιπόν πως τον π.π. μας τον «χρωστάνε»… Κατανοούμε πάντως πως ο π.π. είναι ένα μήνυμα που στέλνει ο πολίτης, η κοινωνία και οι εποχές, σε μία Ευρωπαϊκή πραγματικότητα που μπορεί να βοηθήσει. Ο π.π. είναι εθνική ανάγκη. Θα μας βοηθήσει να συναντήσουμε καινούργια επίπεδα ποιότητας ζωής. Άραγε είναι εφικτό να πραγματοποιηθεί μία τέτοια υπόσχεση από τα συγκεκριμένα κόμματα που ξαφνικά την επικαλούνται και την προβάλουν;
Ίσως να μην έχει γίνει ακόμα αντιληπτό αλλά αυτή η κουβέντα περί π.π. είναι ένα καίριο αίτημα των επόμενων γενεών!
Ίδομεν λοιπόν…
