Το όλο θέμα είναι από αυτά που προκαλούν το ενδιαφέρον μας από τις «Αναστροφές» και ένας τακτικός αναγνώστης θα γνωρίζει πως έχω ασχοληθεί αρκετές φορές σ’ αυτό το θέμα πριν και μετά τον ετήσιο θεσμό του, μια και το ενδιαφέρον δεν εστιάζεται στην τραγουδιστική τέχνη (προς Θεού) αλλά στο κοσμικό και χαβαλέ του περίβλημα! Επί πλέον, μόνο και μόνο το ότι (όπως ισχυρίζονται) το θέμα της συμμετοχής μας ανήκει (δήθεν) στο χώρο του …ελληνικού τραγουδιού και εκπροσωπεί την χώρα μας στη διεθνή κοινότητα μέσα από το τηλεοπτικό μέσον, μας προκαλεί και αναζητά την κριτική και τον σχολιασμό, όχι μόνο για τον αλλοπρόσαλλο ήχο του αλλά και την αλλοπρόσαλλη πολιτική περί …πολιτισμού που (ως χώρα) διαθέτουμε!
Όμως, ας καταγράφονται αντίθετες απόψεις, δεν κάνει κακό. Το ότι θα πραγματοποιηθεί στην χώρα μας ο φετινός θεσμός της Γιουροβίζιον δεν σημαίνει πως για διπλωματικούς λόγους, όλοι εμείς οι υπόλοιποι, θα πρέπει να κλείσουμε το στόμα μας και τα αφτιά μας μπροστά στην απόλυτη ελαφρότητα αυτού του θεάματος που έχει επιβληθεί από τα τηλεοπτικά και τα περισσότερα έντυπα Μέσα. Οτι θα πρέπει να …σεβαστούμε την ΕΡΤ που πριμοδοτεί με περισσό πάθος (υπολογίζοντας οικονομικά οφέλη βέβαια) αυτόν τον Ευρωπαϊκό τραγουδιστικό θεσμό, που, στην ουσία, μεταμορφώνει αλλοιώνοντας το περιεχόμενο του ελληνικού τραγουδιού, ροκανίζοντας ως τρωκτικό την οντότητά του.
Ας το παραδεχτούμε όλοι επιτέλους πως, η υπόθεση Γιουροβίζιον είναι πρωτίστως μία ευρωπαϊκή μπίζνα επί του τραγουδιού, που με τον καιρό καθιστά αυτό το είδος τέχνης στις συνειδήσεις, ως ένα κοσμοπολίτικο σόου σε στιλ καλλιστείων –πασαρέλας για να γίνεται τζίρος μεταξύ διαφημιστικών προϊόντων, αγορασμένου τηλεοπτικού χρόνου και προώθησης εθνικών τουριστικών επιχειρήσεων…
Και άλλα οφέλη μπορούμε να σταχυολογήσουμε αλλά ποιος μπορεί να ισχυριστεί πως, έστω στο ελάχιστο, έχει όφελος το ελληνικό τραγούδι; Η ΕΡΤ μας χώνει ακόμα περισσότερο στο τρυπάκι της απαξίωσης, προτείνοντάς μας (σε εθνικό επίπεδο) έναν πνευματικό λήθαργο και έναν ξεπεσμό, στοχεύοντας σε παρακμιακά κατασκευάσματα της κακόγουστης πλευράς της σόου- μπιζ, εκθέτοντας τη χώρα (παράλληλα) και παρουσιάζοντας μία απεχθή «εικόνα» στο χώρο του τραγουδιού…
Α! Διαβάζω και ακούω περί του θέματος για τη συμμετοχή της Βίσσης και του Καρβέλα που θα μας εκπροσωπήσουν εφέτος. Καλή μπίζνα και μπράβο στα τσακάλια της ΕΡΤ που επινόησαν τον …σοφό τρόπο να φανούμε ανταγωνιστικότεροι της περσινής χρονιάς με το να εμφανιστούν τα καταπληκτικά μουσικά αγαθά (!!!) που διαθέτει η χώρα μας στη μιντιακή αγορά γύρω από τη βιομηχανία της αναλώσιμης μουσικής διασκέδασης! Ως φαίνεται, έχει αποφασιστεί (σε ανώτατο πολιτειακό επίπεδο) να βάλουμε, ως χώρα, τα πολύ δυνατά μας ώστε να κατατροπώσουμε τους ανταγωνιστές μας και να θριαμβεύσει το ελληνικό δαιμόνιο, σε συνδυασμό με το …αρχαίο πνεύμα αθάνατο! Μάλλον οι υπεύθυνοι της ΕΡΤ, με αυτό τον τρόπο θεωρούν πως βγάζουν «άσσο» από το μανίκι και επιστρατεύουν τα πιο δυνατά μας ατού στον αλλοπρόσαλλο χώρο του ελληνικού τραγουδιού… Βίσση και Καρβέλας! Δύο σε ένα. Μία ιστορία που …δαγκώνει το ελληνικό τραγούδι και του προσδίδει μία αβάσταχτη ελαφρότητα. Σαν φτερό στον άνεμο…
Η …αυτοψία θα δείξει και θα σταθούμε κι εμείς στις τηλεοράσεις μας για την ετήσια αποχαύνωση. Ναι! Ακόμα κι εμείς, που παθαίνουμε κάτι σαν …αλλεργία με τέτοια θεάματα (για αγρίους) που κατασκευάζουν για εμάς, οι χασάπηδες του τηλεοπτικού μας καθημερινού βασανιστηρίου…
Υπάρχει και η άλλη άποψη που λέει πως το θέαμα δεν μπορείς να το ελέγξεις. Δηλαδή, από μόνο του ένα θέαμα που βασίζεται στην ελαφρότητα (και στο νοητικό κενό), θα πάρει τον δρόμο της θεαματικότητας, όταν το σύνολο του θεάματος υποστηρίζεται από μεγάλα κέντρα αποφάσεων. Όταν δηλαδή κριθεί πως ένα θέαμα γοητεύει (ανεξάρτητα από την ποιότητα και τη σοβαρότητά του) τότε το διεκδικούν όσοι θέλουν να κερδίσουν από αυτό. Αυτός βέβαια είναι νόμος της αγοράς παμπάλαιος αλλά –ομολογώ- πως η πολιτική της κρατικής τηλεόρασης των τελευταίων χρόνων, τίποτα δεν μου θυμίζει μη κερδοσκοπικό φορέα και φορέα εθνικού πολιτιστικού αγαθού. Αντίθετα, όλο και περισσότερο η ΕΡΤ χώνεται στο τρυπάκι που λέγεται «κερδοφορία της αγοράς» και ένα τέτοιο σκεπτικό αποφεύγει να σταθεί σε …κουλτουριάρικες απόψεις περί «ποιότητας», «πολιτισμικότητας», «σοβαρότητας», «ιστορίας», «μνήμης», «αξιών» κλπ…Έννοιες που στοιβάζονται στους κάδους των απορριμμάτων και της ανακύκλωσης από διορισμένα επιτελεία (βλέπε ΕΡΤ) που (υποτίθεται) παράγουν εθνικό περιεχόμενο με συμφωνημένο στόχο να αναπτύσσουν και να υπερασπίζονται τον πολιτισμό της χώρας…
Ιστορίες για αγρίους βεβαίως κι εγώ τα αναφέρω όλα αυτά για να μη ξεχνιόμαστε και όχι για να πείσω την …ιντελιγκέντσια των διευθυνόντων της ΕΡΤ και των πολιτικών προϊσταμένων της πως οι επιλογές της, σε σχέση με την Γιουροβίζιον, είναι επιλογές μιας άκρατης νοητικής ελαφρότητας που έχει δημιουργήσει τεράστια φθορά στο ελληνικό τραγούδι, οδεύοντας τις συνειδήσεις των νεότερων γενεών προς αποτρόπαιες αντιλήψεις περί του ελληνικού τραγουδιού, του ήχου και της συλλογικής μνήμης του πνεύματος.
Είναι τεράστιο το θέμα της Γιουροβίζιον! Μη πιστέψετε πως είναι απλώς ένα θέαμα που ικανοποιεί στιγμιαία ένα -έστω ευρύ- κοινό που διψάει για οφθαλμολαγνεία και απαστράφτουσα κοσμικότητα… Είναι ένας υποβόσκων σκοταδισμός που καλλιεργείται σταθερά και σίγουρα...Τα «θύματα» αυτού του ιδιότυπου …τσουνάμι θα τα μετράμε καθημερινά, αφού όλα είναι πρόθυμα να πουληθούν στην σκληρή αγορά των τηλεοπτικών μετρήσεων θεαματικότητας, μέσα στη ζούγκλα της μιντιακής μας συνείδησης…
