1. Μετά και τα τελευταία γεγονότα που συμβαίνουν ανάμεσα στους χώρους της πολιτικής και της δημοσιογραφίας, τι έχει απομείνει όρθιο σε αυτή τη χώρα; Μήπως η διαπλοκή, η σήψη και η έλλειψη αξιοπρέπειας πλέον, είναι τα βασικά χαρακτηριστικά της Ελληνικής κοινωνίας;

Θα θελα να αποφύγω να ισοπεδώσω έναν ολόκληρο λαό με τις ετικέτες της «διαπλοκής, της σήψης και της έλλειψης αξιοπρέπειας» λόγω της ρεμούλας και αναλγησίας των φορέων εξουσίας. Όχι, δεν είναι αυτά τα χαρακτηριστικά της ελληνικής κοινωνίας. Απλά, είναι μια κοινωνία που παλεύει να βρει μια ταυτότητα και να προσδιορίσει μια πολιτισμική διαδρομή που θα τη φέρει σε δρόμους δημιουργικούς. Όχι, ο Ζαχόπουλος (ως έκφραση ενός πολιτικού αμοραλισμού) δεν θα σαρώσει χιλιάδες ανθρώπους του μόχθου και της επιστήμης και θα τους εξομοιώσει. Θα ήταν πέρα για πέρα άδικο.

2.Εκτιμάτε πώς ο Ελληνικός λαός βρίσκεται σε μεγάλο αδιέξοδο σε πολιτικό επίπεδο, ή για να είμαστε περισσότερο ακριβείς ΄μεταξύ των δύο κομμάτων εξουσίας; Μπορεί σήμερα τα κόμματα της Αριστεράς να αποτελέσουν τη νέα μεγάλη και σύγχρονη ΕΔΑ; Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι κάτι τέτοιο;

Ασφαλώς και αυτά τα πράγματα δεν είναι εύκολα, ιδιαίτερα όταν χρόνιος δικομματισμός και η φθορά και διαπλοκή των εξουσιών τείνουν να θεωρηθούν …παράδοση. Το γεγονός είναι ο κορεσμός του πολίτη προς τα δύο μεγάλα κόμματα εξουσίας που, σε ολόκληρη μεταπολεμική περίοδο, δεν κατάφεραν να οδηγήσουν την κοινωνία σε δημιουργικούς και εκσυγχρονιστικούς δρόμους. Μένει να δούμε αν η δυσφορία αυτή του κόσμου, μετατραπεί σε πολιτικές επιλογές και όχι σε συγκυριακές διαμορφώσεις. Το γεγονός πως πλέον δεν βρισκόμαστε στην εποχή που παράγονται ιδέες, με κάνει να είμαι συγκρατημένος με τον αριστερό μου ενθουσιασμό. Μια δυνατή και δυναμική αριστερά (σαν την παλιά ΕΔΑ), θα μπορεί να λειτουργήσει μόνο όταν βρει τους τρόπους να ανακατατάξει την πολιτική σκέψη, να παράγει σκέψη και να ξαναανακαλύψει την μαγεία του σύγχρονου πολιτισμού. Φοβάμαι πως, δίχως αυτά, οι συσπειρώσεις θα είναι εύθραυστες και σαθρές.

3.Και οι πνευματικό άνθρωποι αυτής της χώρας; Μήπως έχουν βολευτεί σε πλουσιοπάροχες θέσεις εξουσίας; Πού είναι η αντίδρασή τους; Γιατί δεν φωνάζουν, δεν διαμαρτύρονται;

«Πλουσιοπάροχες»; Από πού βγαίνει ένα τέτοιο απόφθεγμα; Όποιος ισχυρίζεται πως οι πνευματικοί μας άνθρωποι ζουν «πλουσιοπάροχα» διαβάζει λάθος εικόνα. Ίσως όμως βγάζει αυτό το συμπέρασμα από μεμονωμένες περιπτώσεις κάποιων γνωστών τραγουδιστών ή κάποιων ανάλογων σηριαλικών ηθοποιών της ΤV. Εγώ γνωρίζω πως όλοι οι άλλοι (οι πλειοψηφίες των καλλιτεχνών) διαμαρτύρονται, φωνάζουν, καταγγέλλουν, αλλά πώς να φανεί αυτό όταν δεν διαθέτουν βήμα έντυπο, ραδιοφωνικό, τηλεοπτικό, και εν γένει στα ΜΜΕ; Εάν ψάξει κανείς στο διαδίκτυο, τώρα που τα blogs έχουν φυτρώσει σαν τα μανιτάρια, θα διαπιστώσει πως ένας ολόκληρος κόσμος πιέζει και θέλει να έχει το δικό του βήμα για να «φωνάξει». Να δηλώσει την αποστροφή του στα κακώς κείμανα.

4. Υπάρχει φως στο τούνελ; Πώς και πότε ο λαός θα αφήσει τον καναπέ και θα βγει στους δρόμους; Μπορούμε να περιμένουμε μια τέτοια εξέλιξη;

Μα, πού βλέπετε ακινησία; Εγώ παρατηρώ μια ανησυχία και όχι εφησυχασμό. Εξ’ άλλου, θα είναι λάθος να αναζητάμε τα πρότυπα πάλης και αγώνων του ‘60 και του ’70. Οι νέες γενιές των 700 ευρώ και της ολικής ανασφάλειας εκδηλώνουν αλλιώς την αντίθεσή τους. Εγώ βλέπω σιγά –σιγά και σταθερά τα ρεύματα των απελπισμένων να παραλύουν αυτό το κράτος. Το τελευταίο, το βλέπουμε να μην μπορεί να ισορροπήσει και τίποτα να μην είναι σίγουρο στη θέση του. Όλα είναι ρευστά και κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά πως η αυριανή μέρα θα είναι έτσι ή αλλιώς. Ακόμα και η εκκλησία αισθάνθηκε πως θα πρέπει να αλλάξει για να μην χάσει τους πιστούς της που είχαν αποχαυνωθεί από την προηγούμενη παλαιοβυζαντινή χρυσοποίκιλτη εξουσία.

5. Το όνομα Μακεδονία αξίζει περισσότερο να απασχολεί την Ελληνική κοινωνία ή η γενιά των ανέργων και των πτυχιούχων των 700 ευρώ; Τι έχετε να πείτε;

Δεν θα υποτιμήσω ούτε το ένα, ούτε το άλλο. Το πρώτο έχει να κάνει με τις νέες γεωγραφικές παρεμβάσεις των αμερικάνων στα μέρη μας. Δηλαδή εκεί που δεν έπρεπε να παρεμβαίνουν. Έχουν να κάνουν με το ανάλγητο πρόσωπο μιας Ευρώπης που επιδεικνύει μια αλλοπρόσαλλη πολιτική. Έχουν να κάνουν με τον ανύπαρκτο ΟΗΕ (!!!) και αυτό είναι όντως ανησυχητικό. Το άλλο, έχει να κάνει με το μέλλον των γενεών και το όραμά τους που δείχνει αδιέξοδο. Έχει να κάνει με τη δυσκολία δημιουργικής ενασχόλησης μέσα στην κοινωνία, καθώς και στους ορίζοντές τους για μια ποιοτικότερη ζωή που θα πρέπει να διεκδικήσουν. Έχει να κάνει με τη γνώση, που θα τους ανοίξει τη σκέψη και τα μάτια για να φτιάξουν καλύτερες συνθήκες ζωής. Νιώθω πως ο νέος άνθρωπος, σήμερα, έχει να λύσει τον γόρδιο δεσμό. Θα τα καταφέρει; Ίδωμεν…