Αυτή την εβδομάδα στις «ΜΕΡΕΣ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟΥ» του «Α.Τ», ξεναγός μας στο μαγικό μουσικό κουτί, είναι ο Νότης Μαυρουδής, που εκτός από την ιδιότητά του αναφορικά με το ραδιόφωνο, που μας αφορά, είναι και ένας από τους καταξιωμένους και κορυφαίους μουσικοσυνθέτες της χώρας μας!. Στην δισκογραφία βρίσκεται από το 1964 και στο ραδιόφωνο από το 1980, όμως πάντοτε σκεφτόταν μουσικά, γιατί γι’ αυτόν, ραδιόφωνο σημαίνει: την επαφή με το γήινο και επικοινωνιακό.
Σαν ραδιοφωνικά του πρότυπα είχε τους παλιούς «ραδιοφωνατζήδες», την Ρηνιώ Παπανικόλα, την Τ’όνια Καράλη και την Μαρία Μαλατέστα και μέσα από τις τρεις αυτές «αρχόντισες», έμαθε να αγαπάει το ραδιόφωνο με πάθος!
Μέχρι και τον περασμένο Δεκέμβρη, βρισκόταν για πολλά χρόνια στον «9,84» και από τον Γενάρη του 2008, θα εκπέμπει απ’ την συχνότητα του Γ΄ Προγράμματος.
- Αλήθεια, Νότη Μαυρουδή, για σας τι συμβολίζει το ραδιόφωνο;
- «Πολλά! Άμεσο λόγο! Αποκτάς την τέχνη του περιεκτικού λόγου για το τι είναι επικοινωνιακό, γήινα πνευματικό, να παίρνεις αποστάσεις από την υπνηλία που μπορεί να σου προσφέρει μια τέχνη πολύπλοκη και ανούσια, σου γνωρίζει έναν ολόκληρο κόσμο που διαφορετικά κρύβεται στις παρυφές της κοινωνίας. Και δεν παραλείπω την ουσιαστική πληροφόρηση και ενημέρωση. Μην ξεχνάμε πως το πρώτο πράγμα που έκανε και κάνει η κάθε εξουσία είναι η κατάληψη των ραδιοφώνων και των τηλεοπτικών σταθμών. Τώρα σειρά θα έχει το Ίντερνετ…»
Σύμφωνα με τον κ.Μαυρουδή, επισημαίνονται αρκετές διαφορές ανάμεσα στην Δημόσια και Ιδιωτική ραδιοφωνία. Ιδιαίτερα η δημόσια, κάνει …φιλότιμες προσπάθειες τα τελευταία χρόνια, να μοιάσει στην Ιδιωτική. Χαρακτηριστικά, ο Νότης Μαυρουδής, τόνισε:
«Η Δημόσια ραδιοφωνία, έκανε τα πάντα να ακολουθήσει το παράδειγμα της Ιδιωτικής με στόχο τις ακροαματικότητες κ.λ.π. Αυτή η ποιοτική διαφορά που υπάρχει, οσονούπω θα ελαχιστοποιηθεί αφού ο χαρακτήρας των κρατικών Ρ/Φ είναι από ανέκαθεν διαφορετικός. Ακόμα όμως μπορεί να παρατηρήσει κανείς περισσότερη αφοσίωση σε σοβαρές εκπομπές και προβληματισμούς. Εάν χαθεί κι αυτό, χάνουμε μια σπουδαία παράδοση στην επικοινωνιακή μας συλλογική συνείδηση. Εάν τώρα εννοείτε την Δημοτική Ραδιοφωνία, τότε και εκεί είναι μια άλλη μελαγχολική ιστορία. Έως ιστορία για… αγρίους. Ωστόσο, πρέπει να επισημάνω πως αναφέρομαι στην πλειοψηφία των Δημοτικών και Ιδιωτικών ραδιοφώνων. Υπάρχουν ασφαλώς μεμονωμένες ραδιοφωνικές ώρες, που έχουν πολύ ενδιαφέρον. Ας τις ψάξουμε.» Επιπλέον, εξακολούθησε, λέγοντας:
« Το κύριο χαρακτηριστικό (και πλεονέκτημα) της δημόσιας Ραδιοφωνίας ήταν η απενεχοποίηση των ακροαματικοτήτων των παραγωγών. Καμιά υποχρέωση για νούμερα και δείκτες. Αυτό βέβαια δεν είναι πάντα καλό για έναν σταθμό γιατί κινδυνεύει να πέσει στην απόλυτη απαξίωση, αν δεν φροντίσει να κρατήσει επαφή με τις πλειοψηφίες. Μια κατάλληλη πολιτική όμως της κατεύθυνσης μπορεί να κάνει το «σκάφος» να πάρει καλό δρόμο. Αυτή η εικοσαετία ιδιωτικής ραδιοφωνίας, έδειξε πως η τελευταία δεν αντέχει τα βάρη μιας τέτοιας διαδρομής. Όσο για το play list,αυτό είναι αποτέλεσμα τερατογέννεσης των φοβισμένων Γιάπις με τους στυγνούς εμπόρους του ραδιοφωνικού και δισκογραφικού Marketing, καθώς και με όλους τους πρόθυμους υποτακτικούς της ραδιοφωνικής ασυνειδησίας…»
Ζούμε, καιρό τώρα, σ’ όλους τους τομείς της ζωής μας, σε «αόρατα»… «Πέτρινα χρόνια» . Κι αυτό όπως είναι φυσικό,
έχει επηρεάσει κάθε Ισχυρό Μέσο όπως είναι και το ραδιόφωνο. Συγκεκριμένα με την ένταξη του περιβόητου play list
στα προγράμματα των ραδιοφωνικών σταθμών, το οικονομικό κατεστημένο, αποφασίζει, σκέπτεται και πράττει για εμάς χωρίς εμάς. Ακυρώνοντας έτσι τον ραδιοφωνικό παραγωγό, δηλαδή τον άνθρωπο, για να … παραδώσει μετά από κάποια χρόνια την θέση του παραγωγού σε ένα ανθρωποειδές ρομπότ. Ο Νότης Μαυρουδής, έδειξε να συμφωνεί αυτή τη θέση και συμπλήρωσε: « Στην ουσία η όποια επικράτηση του play list, είναι ουσιαστικά η επικράτηση των δισκογραφικών εταιριών στην επικοινωνιακή αγορά. Διότι, οι δισκογραφικές, αφού «κατασπάραξαν» το Ελληνικό τραγούδι και τους «χυμούς» του, αφού κατάφεραν να απαξιώσουν στις συλλογικές συνειδήσεις το τεράστιο υλικό που παρήγαγαν οι ίδιες, τώρα θέλουν να «κατασπαράξουν» και τα Μέσα που το προβάλουν. Έχουν όμως ως αντίπαλο, κάτι που τους ξέφυγε στην πορεία και μπήκε για τα καλά στα σπίτια των νοικοκυραίων καταναλωτών: Το Διαδίκτυο!»
Ο Νότης Μαυρουδής, εκτός από τη σύνθεση και το ραδιόφωνο, εκδίδει και το διαδικτυακό περιοδικό “TAR”, που φέτος έκλεισε τον πρώτο χρόνο λειτουργίας του και συνεχίζει…
Από το 1982, έως το 1986 λειτούργησε ως έντυπο και άντεξε 13 τεύχη. TAR, στα αρχαία Περσικά, σημαίνει «χορδή» και είναι το δεύτερο συνθετικό της λέξης GUI-TAR .
Παράλληλα όμως με το περιοδικό, με τους συνεργάτες του δημιούργησαν
και τον “ TAR RADIO” (www. Tar-radio.com)
-Νότη Μαυρουδή, απ’ ότι βλέπουμε είστε αισιόδοξος και για το μέλλον του Ελληνικού τραγουδιού και για του ραδιοφώνου, φτάνει να είναι στα κατάλληλα πόστα, ανάλογοι τους, άνθρωποι. Τι γίνεται όμως με το μέλλον της δισκογραφίας στην Ελλάδα; Κατά όπως λένε οι κακές φήμες, η δισκογραφία, όχι μόνο στην χώρα μας αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο, έχει τελειώσει και το μέλλον της είναι στο διαδίκτυο και στο My space. Εσείς τι γνωρίζεται και ποια είναι η γνώμη σας για όλα αυτά;
- «Το My space είναι Ιντερνετικός προσωπικός χώρος σαν ένα τετράδιο προσωπικό που το δημοσιεύουμε. Με βάση αυτό το τετράδιο έχουμε την δυνατότητα να επικοινωνούμε και με άλλους τους οποίους δεν γνωρίζουμε. Αυτό το βρίσκω πολύ σπουδαίο για όποιον επιθυμεί την επικοινωνία. Εξελίσσεται σαν ένας νέος τρόπος «παρέας». Είπαμε : Νέα τάξη πραγμάτων κι αυτό δεν μπορεί να σταματήσει. Θα αναπτύσσεται μία σχέση με έναν κόσμο που δεν τον γνωρίζουμε, με έναν κόσμο νοητό που άμα θέλουμε μπορούμε και να γνωρίσουμε. Κάπως έτσι δεν είναι και ο παραγωγός του ραδιοφώνου; Δεν έχει πάντα στο μυαλό του ένα νοητό ακροατήριο; Το Ίντερνετ δίνει ευκαιρίες και για να στηθεί ένα ραδιόφωνο με λίγα οικονομικά μέσα, τόσα ώστε ακόμα κι ένας ιδιώτης θα μπορεί να το στήσει μόνος του. Το θεωρώ -επίσης- πολύ σπουδαία κατάκτηση, γι’ αυτό λέω, πως ΟΛΑ θα χρειαστεί να αλλάξουν σε μορφή που δεν την έχουμε ακόμα φανταστεί. Μακάρι να ζούμε για να δούμε, αντί τον θάνατο των Μέσων, την μεταμόρφωση τους σε ουσιαστικό εργαλείο του ανθρώπου.»
