1. Τέχνη και οικολογία: πού συναντιούνται;

Συναντιούνται σε σταυροδρόμια και σε κεντρικές λεωφόρους. Διότι, αν η τέχνη δεν είναι η συνείδηση γύρω από τις πηγές της ζωής, τότε ίσως και να μην μας είναι απαραίτητη. Οι πραγματικοί καλλιτέχνες ανέκαθεν συμπορεύονταν με ό,τι σπρώχνει την ανθρωπότητα για να δημιουργηθεί ένας κόσμος καλύτερος και υγιέστερος. Και υγιέστερος κόσμος χωρίς να εγγυάται τη ζωή στον πλανήτη, είναι ανέφικτος.

Τέχνη και οικολογία είναι αναπόσπαστα κομμάτια της ζωής.

2. Πού οφείλεται η οικολογική αφύπνιση που παρατηρείται τελευταία;

Είναι απλώς μια κραυγή απελπισίας γιατί έχουμε περιέλθει σε απόγνωση. Δεν γνωρίζω το βαθμό συνειδητοποίησης της ανάγκης για «αφύπνιση» που παρατηρείται τον τελευταίο καιρό, αλλά θα ήθελα να σημειώσω πως η Ελλάδα, μια χώρα με θάλασσες, βουνά, πεδιάδες, νερά, ουρανούς καθαρούς, λίμνες, πλούσια φύση, μεταπολεμικά παρέδωσε την ψυχή της εις τον …Κύριον, με παραχώρηση της παρθενίας της σε κάθε οργανωμένο συμφέρον, και με απίστευτη ευκολία υφίσταται πολλαπλούς βιασμούς στο όνομα μιας δήθεν ανάπτυξης! Ιδιαίτερα το λεκανοπέδιο της Αττικής είναι αγνώριστο από την πολεοδομική ανάπτυξη του δόγματος Καραμανλή (του θείου βεβαίως) και της κάθε κυβερνητικής «αλλαγής» με τις φιλελευθεροσοσιαλιστικές περγαμηνές. Δεν μας έμεινε τίποτα άλλο από την οργή. Θα την μετατρέψουμε σε κραυγή και σε αλλαγή οικολογικής συμπεριφοράς; Η εξέλιξη της πολιτικής στήριξης του κόσμου θα δείξει…

3. Τι περιμένει η ελληνική, αλλά κι η ευρωπαϊκή, κοινωνία, από τους Πράσινους;

Ίσως να περιμένει τρόπους ευσυνειδησίας πάνω στα προβλήματα που έχουν συσσωρευτεί. Να υποδειχτούν καινούργιοι τρόποι διαμαρτυρίας και ανάδειξης των προβλημάτων της πράσινης ανάπτυξης και της πράσινης πολιτικής. Να επιδειχτεί καινούργιο πολιτικό ήθος σε έναν αγώνα που είναι πολύ δύσκολος. Να πειστούν οι πολίτες πως πέρα από τα εργασιακά αδιέξοδα, τα ατομικά δικαιώματα και τη διαρκή προσπάθεια για εξυγίανση της δημοκρατίας, επείγει και η αδήριτη ανάγκη της διάσωσης του πλανήτη. Να πειστούν (οι πολίτες της Ελλάδας και της Ευρώπης) πως αυτό το τελευταίο, παράγει αμιγώς πολιτική συνείδηση και είναι ο ασφαλέστερος δρόμος για έναν σύγχρονο ουμανισμό.

4.  Γιατί η κλασική Αριστερά δεν κατάφερε να αρθρώσει έναν αυθεντικό πράσινο λόγο;

Γιατί έχει ιεραρχήσει τα προβλήματα με άλλη σειρά. Ενώ ένα μεγάλο μέρος της Αριστεράς είναι άνθρωποι που έχουν παλέψει για τα πανανθρώπινα ιδανικά (με μεγάλο κόστος), ωστόσο θεωρούν πως πρωτίστως θα πρέπει να εναντιωθούν στην άνιση κατανομή του χρήματος, να αγωνιστούν για το εργασιακό δίκαιο, τα ατομικά δικαιώματα, τις ελευθερίες, τη δημοκρατία. Θα ήμουν ο τελευταίος που θα υποστήριζε πως τα παραπάνω δεν χρειάζονται. Όμως, υπάρχει ένα κενό: η εκμετάλλευση και η ανεξέλεγκτη, από το κράτος, ασυδοσία των μεγάλων συμφερόντων –επιχειρήσεων, δεν καταστρατηγεί μονάχα τα εργασιακά δικαιώματα, αλλά καθιστά τη χώρα έρμαιο τόπο αποβλήτων και ατμοσφαιρικών ρύπων που δηλητηριάζουν καθημερινά όλους μας. Έτσι, ο «πράσινος λόγος» της Αριστεράς υπάρχει κάτω κάτω στις σελίδες του προγράμματός της και μου θυμίζει το κάρο που είναι μπροστά από το άλογο. Πώς θα προχωρήσει;

5. Ο Νότης Μαυρουδής είναι "Πράσινος" στην καθημερινότητά του;

Νομίζω ναι. Ίσως τούτο οφείλεται στην καταγωγή μου. Μεγάλωσα σε ένα σπίτι ξεριζωμένων Ποντίων. Μικρός χώρος, πολλά οικογενειακά μέλη. Η καθαριότητα και η οικονομία στο νερό ήταν θέματα επιβίωσης. Αυτή τη «μόρφωση» την κουβάλησα σε όλη μου τη ζωή. Μεγαλώνοντας, με ενοχλούσε ο καθένας που πέταγε στο δρόμο οτιδήποτε. Το νερό που ξοδεύεται άσκοπα, το σκουπιδομάνι, τα ασύδοτα παρκαρίσματα, ακόμα και η ηχορύπανση που την εκλαμβάνω ως κατάχρηση εξουσίας, αδιαφορίας, ένα νταβατζιλίκι του ισχυρού προς τον αδύναμο. Είμαστε πολίτες που δεν έχουμε κατοχυρώσει τα στοιχειώδη. Τόσο εγώ, η οικογένειά μου, όσο και το οικείο μου περιβάλλον, πληγωνόμαστε μ’ αυτή την καθημερινότητα.