Ο Νότης Μαυρουδής διαθέτει μια σύνθετη και χαρισματική προσωπικότητα. Δεξιοτέχνης κιθαριστής, δάσκαλος κλασικής κιθάρας αλλά και ένας από τους πιο σημαντικούς δημιουργούς της «γενιάς του 60», συνέδεσε τις μελωδίες του με τον ελληνικό λόγο, σημείο αναφοράς του «ειδικού ύφους» του ελληνικού τραγουδιού. Αυτή είναι και η μουσική φιλοσοφία του. Με τον λόγο έχει και ο ίδιος άριστη σχέση. Διετέλεσε μάλιστα και Πρόεδρος του Δ.Σ. της Στέγης Καλών Τεχνών και Γραμμάτων του ΥΠ.ΠΟ. Τα άρθρα για την κιθάρα ή γενικότερα για τον πολιτισμό και την κοινωνία σε περιοδικά , εφημερίδες και ραδιόφωνο, είναι υπόδειγμα γραφής. Από το 1982 έως το 1987 ήταν εκδότης και διευθυντής του μοναδικού κιθαριστικού περιοδικού στην Ελλάδα, του TAR. Το TAR επανακυκλοφόρησε και πρόσφατα βρεθήκαμε στο Κελάρι του Atheneum για να γιορτάσουμε, τον ένα χρόνο του διαδικτυακού πλέον TaR και βέβαια αποσπάσαμε από τον εκδότη του τα εξής:
ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ:
Το ΤaR έκλεισε ένα χρόνο στο διαδύκτιο, ο κιθαρόκοσμος και όχι μόνο, γιόρτασε μαζί σας το γεγονός που κατά γενική ομολογία, η επιτυχημένη λειτουργία και η ευρύτερη αποδοχή του, ήταν μια ευχάριστη έκπληξη. Πόσο δύσκολο ήταν για σας να επαναλάβετε ηλεκτρονικά αυτή τη φορά αυτό το εγχείρημα της έκδοσης;
Ως γνωστόν, οποιαδήποτε έκδοση που αφορά περιοδικά τέχνης, εξ’ αντικειμένου δυσκολεύονται σε μια αγορά που έχει εθιστεί στη λογική του life styl. Παράλληλα, αυτή είναι και η κινητήριος δύναμη. Να τοποθετηθούμε εναλλακτικά από αυτή την πίεση, εμείς, στο αντίθετο ρεύμα και να διατυπώσουμε τον δικό μας λόγο. Σε ένα τοπίο έτσι ασφυκτικό, να στοχεύσουμε στην διαδικτυακή έκδοση ενός περιοδικού που να αφορά ένα κοινό που γνωρίζουμε πως υπάρχει και αναζητάει βήμα διαλόγου και σκέψεων γύρω από τη Μουσική.
Οπωσδήποτε το 2007 δεν είναι 1987. Αυτή η 20ετία έχει αλλάξει τους τρόπους ενημέρωσης και ανταλλαγής απόψεων σε θέματα μουσικής και αισθητικής πνευματικών προϊόντων. Η «παρέα» μας όμως είναι μεγάλη και την διευρύνουμε συνεχώς και αυτό είναι μεν δύσκολο, όμως είναι (συγχρόνως) και γοητευτικό! Γεγονός είναι πως ένα έντυπο σήμερα έχει υπερδιπλάσια κοστολόγια και τρέξιμο από το διαδικτυακό. Αλλά και το τελευταίο, θα πρέπει εν μέρει, να τηρεί τους «νόμους» που έχουν ήδη παγιωθεί στο ηλεκτρονικό έδαφος και αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο.
Από την έντυπη περίοδο του TaR περάσαμε στη διαδικτυακή. Τι ήταν για τα μουσικά πράγματα εκείνης της εποχής το TaR
Όπως είπα, όλα είναι διαφορετικά. Ακόμα και ο τρόπος διαβάσματος. Η ανεύρεση της πληροφορίας, το άκουσμα της μουσικής, η προσέγγιση του έργου τέχνης, η διανομή του. Αυτά και άλλα πολλά, συνέτειναν στην ανάγκη να αλλάξουμε πρώτα εμείς για να προκαλέσουμε το ενδιαφέρον ώστε να βρούμε διαφορετικούς τρόπους συνύπαρξης στην κοινωνία της ενημέρωσης. Το έντυπο TaR ήταν η αρχή μιας πορείας που ήμασταν αναγκασμένοι να ακολουθήσουμε τους κανόνες της εποχής. Εάν όμως παρατηρήσει κανείς το διαδικτυακό TaR, μετά 20 χρόνια, θα διαπιστώσει πως διαθέτουμε την δική μας αισθητική και όχι την τρέχουσα της ηλεκτρονικής πραγματικότητας. Τόσο εγώ, όσο και οι συνεργάτες μου, επιμένουμε με λογικές έντυπης αισθητικής και όπου μας πάει…
Τι έχει αλλάξει σήμερα;
Κυρίως ο τρόπος ανάγνωσης. Το ποντίκι της συσκευής όλο και περισσότερο κατακτά ευρεία κοινωνικά στρώματα. Σήμερα εγώ, προσπαθώ να μη κατακτηθώ από το γήρας και από την ανεμελιά μου απέναντι στις νέες προκλήσεις της τεχνολογίας που εύκολα σε καταβροχθίζει. Και το προσπαθώ με τους δικούς μου (όσο γίνεται) όρους… Δύσκολος αγώνας.
Τα θέματά σας παραμένουν γύρω από την κιθάρα;
Όχι αποκλειστικά. Στοχεύουμε στη μερική …αποκιθαροποίηση της ύλης. Η καλή συνάδελφος πιανίστα και συγγραφέας Έφη Αγραφιώτη, ο ιστορικός της Μουσικής Γιώργος Μονεμβασίτης, και άλλοι, φροντίζουν γι αυτό. Ασφαλώς η κυρίαρχη δυναμική του TaR είναι η κιθάρα αλλά σας βεβαιώνω πως ο τρόπος αντιμετώπισης των θεμάτων δεν αφήνει περιθώρια πλήξης στους αναγνώστες –επισκέπτες.
Ποιοι συνήθως είναι οι χρήστες του site;
Δεν υπάρχουν αποδεδειγμένα στοιχεία χαρακτηριστικών των αναγνωστών. Το υποθέτουμε όπως ένας ραδιοφωνικός παραγωγός σχηματίζει νοητά το ακροατήριό του. Πάντως, το μεγάλο μέρος είναι μαθητόκοσμος της κιθάρας, διδάσκοντες της μουσικής διαφόρων οργάνων, εραστές της μουσικής και πολλοί περίεργοι επισκέπτες «παράξενων» και «ιδιόμορφων» διαδικτυακών σελίδων. Μη ξεχνάτε πως η γοητεία του Internet είναι το ψάξιμο σε τόπους με ιδιαιτερότητα…
Μέσα στην πορεία αυτού του χρόνου έχετε βγάλει κάποια συμπεράσματα;
Ασφαλώς. Το κυριότερο είναι πως αν δεν βελτιώσουμε την καθημερινή μας ύλη και εικόνα, θα μας βαρεθούνε. Είναι δηλαδή ένα καθημερινό στοίχημα και οι συζητήσεις μου με τον συνάδελφό και συνεργάτη μου Κώστα Γρηγορέα, στρέφονται πάντα προς μια κατεύθυνση: να μην επιτρέψουμε να γεράσει αυτό το προϊόν του TaR. Πιστέψτε με πως αυτή η αγωνία θα πρέπει να διακατέχει για παράδειγμα, και τους συναδέλφους μου στο χώρο του τραγουδιού και της Μουσικής. Το λέω αυτό γιατί παρατηρώ με δέος στοιχεία γήρανσης στη σημερινή φόρμα του ελληνικού τραγουδιού. Ιδιαίτερα στην εποχή του διαδικτύου, απ’ αυτό -κυρίως- κινδυνεύουμε…
Από δω και πέρα ποιοι είναι οι στόχοι σας ;
Μα, σας είπα. Η αποφυγή γήρανσης με ότι αυτό συνεπάγεται. Και ο πρώτος που θα πρέπει να το αποφύγει, είναι η αφεντιά μου…
