ΕΡ: Λοιπόν; Άλλος ένας δίσκος στην πληθώρα εκδόσεων της ελληνικής δισκογραφίας;
ΑΠ: Θα είμαι ο τελευταίος που θα κατηγορηθώ για υπερπαραγωγηκότητα των τραγουδιών μου. Έχω να ηχογραφήσω τραγούδια μου από το 2002. Εν τω μεταξύ, έφτιαχνα (με τον Παναγιώτη Μάργαρη) τους κιθαριστικούς δίσκους Café de l’ art. Είμαι πολύ προσεκτικός πάνω στο θέμα και εμφανίζομαι δισκογραφικά μόνο όταν θεωρώ πως «υπάρχει σοβαρός λόγος» πάντα κατά τη γνώμη μου.
ΕΡ: Και ποιος σοβαρός λόγος προέκυψε;
ΑΠ: Η συνεργασία μου με τον Ηλία Κατσούλη και η δουλειά που επί ενάμιση χρόνο καταγινόμασταν. Τραγούδια αφιερωμένα σε πρόσωπα που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη νόηση και την ψυχή. Σε πρόσωπα που ο χρόνος τα κράτησε με την ίδια επιμονή στις καρδιές μας. Βέμπο, Αττίκ, Νταντωνάκη, Γκαρντέλ, Πιαφ, Ροντρίγκεζ, Καβάφης, Χασκήλ, Μπιθικώτσης, Νοταρά, Μπέλλου, Εσκενάζη, Νίνου, Βιζυηνός… Καταθέσεις ψυχής σε πρόσωπα, εποχές και μνήμες. Ένα μουσικοστιχουργικό υλικό που, θα μπορούσα να υποστηρίξω πως είναι χρήσιμο και στην ελληνική δισκογραφία.
ΕΡ: Μα, έχει ζωή πλέον η ελληνική δισκογραφία; Πολλοί λένε πως έχει πεθάνει…
ΑΠ: Έχει πεθάνει για εκείνους που βρίσκουν έτοιμα τραγούδια μπροστά στη βιτρίνα και όχι στο πίσω μέρος του μαγαζιού. Γι αυτούς που βαριούνται να ψάξουν. Αν θέλεις να συναντηθείς με καλά τραγούδια δεν θα τα ψάξεις στην τηλεόραση, ούτε (δυστυχώς) στα γνωστά ραδιόφωνα που διακινούνται ανάλογα με τις ακροαματικότητες. Το τραγούδι είναι ένα προϊόν σκέψης που δεν πεθαίνει ποτέ. Είναι σαν την πατρίδα που όπου και να βρεθείς θα σε ακολουθεί… Μπορεί η δισκογραφία (ως μήτρα προϊόντων) να ολισθαίνει για δικούς της οργανωτικούς λόγους, το ίδιο όμως το τραγούδι είναι αναγκαίο πνευματικό προϊόν.
ΕΡ: Πάλι πολυσυμμετοχικός δίσκος;
ΑΠ: Και πριν, και τώρα, και στο μέλλον. Με αυτόν τον τρόπο ξεπερνάω την τυποποίηση των τραγουδιών μου. Ένας τραγουδιστής- (τρια) θα επαναλάμβανε ένα μοντέλο ερμηνείας και θα ομοιογεννοποιούσε τις διαφορετικότητες των τραγουδιών. Οι δέκα τραγουδιστές τώρα υπηρετούν (ο καθένας ξεχωριστά) το ύφος του κάθε τραγουδιού, της κάθε εποχής που σμιλέψαμε με τον ενορχηστρωτή Γιάννη Ιωάννου.
Εδώ τώρα, οι ερμηνευτές είναι το καμάρι μας:Τσακνής, Μαχαιρίτσας, Κραουνάκης, Μαριώ, Παππίου, Φαραντούρη, Βέτα, Τσαϊρέλη, Δημητράτος, Θεοδωρίδου (η Σόνια, όχι η άλλη…), πολυχρωμία ερμηνευτική από παλιές πλέον καραβάνες του ελληνικού τραγουδιού που ξέρουν πολύ καλά αυτό που τραγουδάνε.
ΕΡ: Είναι δίσκος κατά τη γνώμη σας που θα πουλήσει;
ΑΠ: Το τι πουλάει και τι δεν πουλάει έχει να κάνει με την εξέλιξη της αγοράς, των εναλλαγών και των διακυμάνσεων. Δεν γνωρίζω τους νόμους που την διέπουν σε κάθε εποχή. Αν παρακολουθούσα αυτό, δεν θα είχα χρόνο και μυαλό για να φτιάχνω τραγούδια. Αυτό ενδιαφέρει τις εταιρίες και τους ανθρώπους της. Δεν υπαινίσσομαι πως μου είναι αδιάφορο αν θα πουλήσει ή όχι, αλλά δεν θα μου καθορίσει και την πορεία μου η όποια εξέλιξη σε έναν χώρο που οι συνθήκες διαμορφώνονται από εξωκαλλιτεχνικούς παράγοντες.
ΕΡ: Και τι μέλει γενέσθαι;
ΑΠ: Το μέλλον θα οριστεί από τα παράλληλα που κυλούν στην καθημερινότητά μας. Εμείς υπάρχουμε για να τα καταγράφουμε και να τους δίνουμε χρώματα και αισθήσεις ώστε να επικοινωνούν με τους ανθρώπους. Η δική μας carte postale αυτόν τον στόχο έχει: να αγγίξει τους άλλους και να τους κρατήσει γερά τη μνήμη. Να μην αφήσει να νοσήσει (η τελευταία) γιατί τότε, τα θύματα θα είναι πολλά και μαζικά. Ένα τραγούδι ίσως είναι αναγκαίο για να προκαλεί την μνήμη και να ενώνει τους ανθρώπους απέναντι στην ανοησία και την προσπάθεια ισοπέδωσης των καιρών…
