ΕΝΑΣ ΔΙΣΚΟΣ ΛΙΓΕΣ ΛΕΞΕΙΣ...
Κοίτα να δεις σε ποιο κομμάτι κόλλησα… Διότι μπορεί να γκρινιάζω ότι η ελληνική μουσική παραείναι μελαγχολική και λυπημένη αλλά φαίνεται ότι είχα πέσει μέσα στο καζάνι με τη μελαγχολία όταν ήμουνα μικρή και τώρα οι Θεοί γελάνε που έχω ακούσει τριάντα φορές αυτό το <λυπημένο τραγούδι> (Cancion triste) κι ακόμη δεν μπορώ να ξεκολλήσω. Ο συνθέτης του κομματιού, όπως διάβασα στο ένθετο του cd, είναι άγνωστος, αλλά ο Νότης Μαυρουδής θα μπορούσε κάλλιστα να το έχει γράψει, δεδομένου ότι αυτό το μικρό σε μέγεθος κομμάτι είναι σα να περιέχει όλες τις μικρές λύπες του κόσμου. Γι' αυτό μάλλον η ελεύθερη διασκευή για δύο κιθάρες που έκανε ο Νότης Μαυρουδής και η εκτέλεση είναι τόσο συγκινητικές και με μία λέξη αριστούχες!
Όπως καταλαβαίνεις πάλι από το τέλος άρχισα, αλλά δε φταίω που και αυτό το δισκάκι έχει…ευτυχές τέλος.
Εχει και ευτυχείς στίχους, ευτυχώς, διότι με τα στιχάκια έχω επίσης μεγάλο κόλλημα. Οπότε για να το πιάσω το θέμα από τη... μέση, να πω ότι η κυρία Μαίρη Φασουλάκη ήταν η ευχάριστη έκπληξη που μου χρωστούσε η ελληνική δισκογραφία εδώ και κάτι χρόνια. "Η Αγορά των Νικημένων" και ο "Μπάτης", μπήκαν ταχύτατα στη λίστα των "αγαπημένων" μου, μαζί με το στιχάκι αυτό που λέει: (Ποτέ δε ρώτησες να μάθεις) "ποιους χειμώνες κουμαντάρω για να ζω" από το Σπασ' τη βιτρίνα".
Θα σου βάλω ένα μικρό δείγμα από το Μπάτη, αν και ξέρω ότι δε αρκεί για να καταλάβεις το τραγούδι:
"Ετσι κι εγώ μια μέρα ανήμπορη να βγει
πήρα το δρόμο της μεγάλης αυταπάτης,
πήρα μαζί μου μια καρδιά κι ένα παιδί
κι άφησα να' ναι καπετάνιος μου ο μπάτης"
Συνολικά, θα βάλω ένα άριστα δέκα με τόνο στη θεματολογία των τραγουδιών που, επιτέλους, μιλάνε και για κάτι άλλο εκτός από τον προδομένο έρωτα (βλ. το 99% του ελληνικού τραγουδιού). Εδώ θα βρεις τραγούδια για την ψυχή, το χρόνο που περνάει, το μέλλον που αλλιώς το περίμενες κι αλλιώς σε βρήκε, και υπέροχες ερμηνείες -ειδικά από τον Μπάμπη Τσέρτο, τον Διονύση Τσακνή –στη "Σκυτάλη"-, τη Γιώτα Νέγκα -στην "Άλλη Λαλιά"- τον Μίλτο Πασχαλίδη –στην "Αγορά των νικημένων", και τον Χρήστο Κωνσταντόπουλο –στο Ερωτικό (Σούγκαρλαντ) και εν μέρει στο "Μπάτη".
Για τα κομμάτια που δεν μου άρεσαν (όπως το "Κόκκινο" με την παραζαλισμένη και αναντάμ ενορχήστρωση, ή το υπερβολικά μελό "Ένα Ονειρο" και στις δύο ερμηνείες του), λέω να σου πω κάποια άλλη φορά.
Διότι μόλις συνειδητοποίησα ότι έχω γράψει υπερβολικά πολλά και πάω στοίχημα ότι με έχεις βαρεθεί.
Οπότε ας βάλω ένα άριστα στο Νότη Μαυρουδή, για τους λόγους που θα διαβάσεις στο τέλος αυτού του κειμένου.
ΣΤΙΧΑΚΙΑ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ:
"Η μνήμη μου χαλάκι στον αόριστο
φυλάκισε τα ίχνη των βημάτων
και ό,τι μένει μέσα μου εξόριστο
δραπέτης απ' τα χρόνια των θαυμάτων
τριγύρω μου οι άνθρωποι σφυρίζουνε
αδιάφοροι πηγαίνουν στη δουλειά τους
κι εκείνοι που πεθύμησα γυρίζουνε
να δούνε άμα ζει το φάντασμά τους
Τα νιάτα μου σε χρόνο παρακείμενο
το μέλλον μου σχεδόν τετελεσμένο
θα έχει μείνει μ' άλλο αντικείμενο
σε κείμενο παλιό και ξεχασμένο
Το μέλλον το παλιό μου το συνάντησα
σε μία κατηφόρα του μυαλού μου
Με ρώτησε πού ήμουν και απάντησα
<με πήρε το ποτάμι του καιρού μου>
Το σήμερα μπροστά μου μαύρη θάλασσα
τα όνειρά μου γλάροι πεινασμένοι
Κοιτάω τον ορίζοντα που χάλασα
για να 'χω κάποιον να με περιμένει
Τα νιάτα μου σε χρόνο παρακείμενο
το μέλλον μου σχεδόν τετελεσμένο
κι εγώ σαν ρήμα δίχως υποκείμενο
απρόσωπο, γυμνό και κουρασμένο"
["Σε χρόνο παρακείμενο", λέγεται αυτό το εξαίρετο τραγούδι σε στίχους του Χρίστου Γ. Παπαδόπουλου, το οποίο θεωρώ ότι είναι στιχουργικά το πιο "δυνατό" (βλ. ολοκληρωμένο και στέρεα δομημένο) του CD.
Δυστυχώς όμως το αποτέλεσμα δεν ευτύχησε ερμηνευτικά.
Διότι, αγαπητέ κύριε συνθέτη, πόσο καλά μπορεί να 'μιλήσει' ένας νέος για τον παρακείμενο χρόνο, όταν καλά καλά δεν ξέρει τον ενεστώτα?
Φωνητικώς δυνατός και δυναμικός ο Χρήστος Κωνσταντόπουλος, αλλά αυτά τα τόσο σύνθετα σε έννοιες στιχάκια πώς να τα πει κάποιος που δεν έχει "δει" το μέλλον το παλιό του να τον αναζητά στα παραπεταμένα της εποχής του;
Κρίμα, διότι από ότι ακούω εσείς, συνθετικά, τα πιάσατε το "θέματα" του κομματιού, και κυρίως αυτήν την "αυτοαναίρεση" που ενυπάρχει μεταξύ όσων λένε οι λέξεις και όσων αποκαλύπτει η ίδια η ίδια η ύπαρξη του τραγουδιού. Αυτό το "ρήμα δίχως υποκείμενο" είναι γραμμένο δηλαδή, από ένα πολύ υπερήφανο αλλά συγχρόνως πολύ πικραμένο "εγώ".
Ετσι το διάβασα εγώ τουλάχιστον και γι' αυτό βρήκα ατυχέστατη την ένθεση εύκολης "κούρασης" στη φωνή του ερμηνευτή ενώ ο ήρωας μόνο από κούραση δεν πάσχει.
Να σημειώσω τέλος ότι μέσα σε αυτό το δισκάκι υπάρχει ένα πολύ ενδιαφέρον φαινόμενο. Αν προσέξεις τα στιχάκια της Μαίρης Φασουλάκη στο "Παλιές καταπακτές" και τα βάλεις δίπλα σε αυτά του Χρίστου Παπαδόπουλου στο "Σε χρόνο παρακείμενο" θα δεις πόσο διαφορετικά διαχειρίζονται το ίδιο θέμα μία γυναίκα κι ένας άντρας. Παράδειγμα ο "Θυμός" εκείνης και η "πικρία" εκείνου, για να αναφέρω μόνο μία από τις διαφορές.
Στην πιο δωρική ερμηνεία της Γιώτας Νέγκα φαίνεται πόσο "αλλιώς" είναι ο παλιός, σε σχέση με το νέο που στην προκειμένη περίπτωση είναι απλώςτονικώς ορθός.
Οσο για τον συνθέτη, σα να μου φαίνεται ότι τον "βρήκα" περισσότερο μέσα στη μελωδία του "Παρακείμενου" παρά στους λαϊκούς δρόμους των "Καταπακτών", παρά τις ομοιότητες στο δυναμικό "ανέβασμα" και των δύο ρεφρέν, και παρόλη την ορθότερη ανάγνωση των "Καταπακτών".]
ΤΕΛΙΚΑ ΝΑ ΤΟ ΑΓΟΡΑΣΩ;
<Ναι!> με τόνο και θαυμαστικό θα πω, διότι το παρόν είναι ένα από εκείνα τα ουσιαστικά συγκινητικά δισκάκια που δεν κυκλοφορούν καθόλου συχνά πλέον, ενώ τα έχουμε ανάγκη. Είναι επίσης η δυναμική συνέχεια της πορείας ενός σημαντικού Ελληνα συνθέτη, που επιμένει μελωδικά, πολεμάει με την ωριμότητα των χρόνων του το ανούσιο των καιρών και νικάει και χρόνους και καιρούς. Στην υγειά του.
ΥΓ.
Θέλω να δηλώσω ότι ο Χρίστος Γ. Παπαδόπουλος είναι ένας από τους ελάχιστους φίλους που έχω από τον κύκλο των Ελλήνων μουσικών καλλιτεχνών. Οσα έγραψα για το τραγούδι του δεν είναι αποτέλεσμα της αγάπης που του έχω, όπως πολύ καλά ξέρει και ο ίδιος που έχει βαρεθεί να με ακούει να του τα "σούρνω" για κάποια στιχάκια του. Οσα χρόνια κάνω αυτή τη δουλειά έχω προσπαθήσει να μην αυτοακυρώνομαι γράφοντας πράγματα που δεν τα πιστεύω ή δεν τα αισθάνομαι και καταλαβαίνεις ότι τώρα είναι πολύ αργά για να αλλάξω.
ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ/TRACKS:
- Αλλάζω [Γιάννης Χαρούλης]
- Παλιές καταπακτές [Γιώτα Νέγκα]
- Εμπιστευτικόν [Μίλτος Πασχαλίδης]
- Ερωτικό (Σούγκαρλάντ) [Χρήστος Κωνσταντόπουλος]
- Είμαι εδώ [Μπάμπης Τσέρτος]
- Ψυχές [Μελίνα Ασλανίδου]
- Σκυτάλη [Διονύσης Τσακνής]
- Σπας τη βιτρίνα [Μπάμπης Τσέρτος]
- Σε χρόνο παρακείμενο [Χρήστος Κωνσταντόπουλος]
- Ένα όνειρο [Σαββέρια Μαργιολά]
- Άλλη λαλιά [Γιώτα Νέγκα]
- Η αγορά των νικημένων [Μίλτος Πασχαλίδης, Μάγδα Βιτουλαδίτη]
- Μπάτης [Χρήστος Κωνσταντόπουλος]
- Του έρωτα η μάχη [Μπάμπης Τσέρτος]
- Τα χρόνια που θυμήθηκα [Αμαλία Τάτση]
- Κόκκινο [Χρήστος Κωνσταντόπουλος]
- Ένα όνειρο [Χορωδία Kodaly]
- Cancion triste [Νότης Μαυρουδής, Γιώργος Τοσικιάν]
ΜΟΥΣΙΚΗ: Νότης Μαυρουδής
ΣΤΙΧΟΙ: Μάρθα Βεκρή, Μαίρη Φασουλάκη, Αλκης Χριστοφέλης,Ακος Δασκαλόπουλος, Λίνα Δημοπούλου, Γιώργος Κορδέλλας, Χρίστος Γ. Παπαδόπουλος, Κώστας Φασουλάς
ΕΝΟΡΧΗΣΤΡΩΣΕΙΣ: Νότης Μαυρουδής (o Θύμιος Παπαδόπουλος ενορχήστρωσε το τραγούδι "Εμπιστευτικόν" και η Βάσω Δημητρίου τα "Σκυτάλη" και "Κόκκινο").
ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ, ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΟΡΧΗΣΤΡΑΣ: Νότης Μαρουδής
ΧΟΡΩΔΙΑ: Χορωδία Kodaly
ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΧΟΡΩΔΙΑΣ: Μιχάλης Πατσέας
ΣΟΛΙΣΤΕΣ ΚΙΘΑΡΙΣΤΕΣ: Νοτης Μαυρουδής, Γιώργος Τοσικιάν
Link: http://www.e-go.gr/music/article.asp?catid=17547&subid=2&pubid=128840130
